ഞാന്‍ എന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നത്

എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവളെ,
നിന്നോട് ഞാന്‍ ഇതും പരഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ, അല്ലെങ്കിലും ഇതൊക്കെ നിന്നോടല്ലാതെ ആരോടുപരയാന്‍.
ഏതൊരു കാമുകനെയും പോലെ ഞാനും നിന്റെ മുന്നിലേക്കു വന്നതു വേഷപ്ര്സ്ചന്നനായിട്ടാണ്. സത്തയുമായി ചേര്‍ന്നുപോകാത്ത, സത്യവുമായി പുലബന്ധം പോലുമില്ലാത്ത വച്ചുകെട്ടലുകളോടെ, ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ചായക്കൂട്ടുകളാല്‍ ചായം പൂശി മുഖം മിനുക്കി, നിന്റെ ഹ്രിദയത്തിലേക്കുള്ള കുറുക്കുവഴികല്‍ അന്വേഷിച്ച് ഞാന്‍ നിന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു.
പക്ഷേ...
എന്റെ തീവ്രമായ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും, അടക്കാനാവാത്ത കാമത്തെകുറിച്ചും ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോളൊക്കെ നിസംഗമായ മൌനംകൊണ്ട് നീ എന്നെ തോല്‍പ്പിച്ചു. മരിച്ചുവീഴാറായ കണ്ണുകളെ കണ്ണടകള്‍ക്ക്പിന്നിലോളിപ്പിച്ച്, മെലിഞ്ഞ, നഗ്നമായ ഇടതുകൈകൊണ്ട് താടിതാങ്ങിയിരുന്നു, മഞ്ഞ പല്ലുകള്‍കാട്ടി അലസമായ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നീ എന്നെ കളിയാക്കി.
പുറമ്മോടികളൊന്നുമില്ലാതെ, വശ്യമായ ഉടയാടകളൊന്നും അണിയാതെ നീ കേവലം നീ മാത്രമായി നിലകൊണ്ടു.
നീ കേവലം നീ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം മുതലാണ് ഞാന്‍ എന്റെ സത്തയെ പുറത്തെടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങിയത്.

എല്ലാ പുറംചട്ടകളും അഴിച്ചുവച്ച് നഗ്നനായ ഞാനായി, വെറും ഞാനായി മാത്രം എനിക്ക് നിന്റെ മുന്നില്‍ വരണമായിരുന്നു.
അതിനുവേണ്ടിയാണ്, അതിനുവേണ്ടിമാത്രമാണു ഞാന്‍ എന്നെ എന്വേഷിക്കുന്നത്.......

എന്റെ ആത്മ സുഹ്രുത്താണ് ഗോകുലന്‍. അവനൊരു നിരാശാ കാമൂകനാണു കേട്ടോ, പക്ഷെ നല്ല രസികനും. നിരാശ കാരണം പൊറുതിമുട്ടിയ പുള്ളിക്കാരനു പെട്ടന്നൊരുനാള്‍ ഒരു ഉള്‍വിളി... കാമുകിക്കു ഒരു കത്തെഴുതണം, മുടിഞ്ഞ ഒരു പ്രേമ ലേഖനം.... എവിടുന്നു സംഘടിപ്പിക്കും എന്നു വ്യാകുലതയൊടെ ഇന്റെര്‍നെറ്റായ ഇന്റെര്‍നെറ്റോക്കെ അരിച്ച്പെറുക്കി എന്നിട്ടും മനസില്‍ പിടിച്ചതു കിട്ടാതെ പരാജിതനായി എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്നു.
ആവശ്യം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ദക്ഷിണ വയ്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു, പാവം ഖത്തറിലെ തെണ്ടിയുടെ ഓട്ടക്കീശയില്‍ എവിടുന്നു പണം... ഒടുവില്‍ കൂട്ടുകാരന്റെ കയ്യില്‍നിന്നും അഞ്ച് റിയാല്‍ കടം വാങ്ങി ഒരു രണ്ടാംക്ലാസ് ബിരിയാണി വരുത്തി തന്നു. വാരി വലിച്ചു തിന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോളാണു യധാര്‍ത്ത പ്രശ്നം, പ്രേമലേഖനം എങ്ങനെ എഴുതണം...... മുനികുമാരന്‍ അല്ലെ, ഞാനൊരു മുനികുമാരനല്ലേ....
എഴുതി കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ കൊന്നുതിന്നും എന്നുവന്നാല്‍ പിന്നെ എന്ത്ചെയ്യും???. സ്ധിരമായി പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതി അയക്കാറുള്ള പ്രീയപ്പെട്ടവളെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് ഒരു അലക്കങ്ങ് അലക്കി.....
എഴുതി മുഴുവിക്കാന്‍ വിട്ടില്ല, അതിനുമുന്‍പു അവന്‍ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിറകണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു, ‘മഹാനേ... രാഷ്ട്രം അങ്ങയുടെ മുന്നില്‍ നമസ്കരിക്കുന്നു..... അളിയാ..... ഇനി മേലില്‍ നീ പേന എടുക്കരുതു.... എഴുതരുത്..... പ്ലീസ്സ്.........

എന്തായാലും ഞാന്‍ എഴുതിയതല്ലെ, നിങ്ങളും വായിക്കു.....


പ്രീയപ്പെട്ട ഇന്ദു,
ഒരു മഴ പെയ്തുതോരും പോലെ, മധുര സ്വപ്നങ്ങളില്‍നിന്നും ഉണരുമ്പോലെ, വസന്തം അവസാനിക്കുമ്പോലെ നീ എന്നില്‍നിന്നും അകന്നു പോകുമ്പോള്‍ ഞാനീ മരുഭുമിയില്‍ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദന തിരിച്ചറിയുകയാണ്. മധുരസ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ സുഖമുള്ള അനുഭവം ആണെങ്കിലും ഉണരുമ്പോള്‍ അതുനല്‍കുന്ന വേദനയും നിരാശയും വലുതാണല്ലോ?
സ്വപ്നങ്ങള്‍ എന്നെ ഇട്ടെറിഞ്ഞുപോകാറുള്ളതുപോലെ നീയും എന്നെ വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ് അല്ലെ?
ഒരുപക്ഷെ നീയും ഒരു സ്വപ്നമായിരികും, ഒരുപാട് തിരിച്ചറിവുകല്‍ നല്‍കിയ സുഖകരമായ ഒരു സ്വപ്നം.
ഹ്രിദയത്തില്‍ കടന്നവരൊക്കെ എന്നെ എന്നും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടെയുള്ളു. കൂടെനടക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചവരൊക്കെ എന്നും എന്നെ ഇട്ടെറിഞ്ഞുപോയിട്ടെയുള്ളു. നീയും അങ്ങനെ ആയതില്‍ എനിക്ക് അദ്ഭുതമില്ല, എങ്കിലും ഹ്രിദയത്തിന്റെ പിടച്ചില്‍...... അതു സഹിക്കാവുന്നതല്ലാ...

ഒരിക്കലും നീ എന്നെ മനസിലാക്കിയില്ലല്ലോ.... നിനക്കറിയമോ, സ്വപ്നങ്ങളില്ലാതെയാണു ഞാന്‍ ജീവിച്ചത്, അങ്ങനെ തന്നെ ഈ ഒരായുസ്സുമുഴുവന്‍ ജീവിച്ചുതീര്‍ക്കാന്‍ എനിക്കാവുമായിരുന്നു, നീ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍. പക്ഷെ നീവന്നൂ, ഞാന്‍ നിന്നില്‍നിന്നും എന്റെ പകലുകളിലേക്കു വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തി. മരുഭൂമിയിലെ ഉഷ്ണിച്ച രാത്രികളില്‍ നീ എന്റെ ഹ്രിദയത്തില്‍ നിശാഗന്ധിയായ് പൂത്തു. എന്റെ ഹ്രിദയം വസന്തം തേടി പാഞ്ഞു... എല്ലാം നീയായിരുന്നു............

പെണ്‍കുട്ടീ....
ഓര്‍മ്മയുടെ അങ്ങേതലയ്ക്കല്‍ പോലും, ഒരു മഞ്ഞുപാടക്കപ്പുറം നീയുണ്ട്. നടന്നുതീര്‍ത്ത ഇടവഴികളില്‍,സ്കൂളിന്റെ ഇടനാഴികലിലെ തൂണുകലുടെ മറവില്‍, മരച്ചുവദുകളില്‍ ഒക്കെ ഞാന്‍ നിന്നെ കാണുന്നു. പ്രണയിക്കുകയായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും എന്റെ ഹ്രിദയത്തില്‍ നീ അന്നേ പതിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
പെയിതൊഴിഞ്ഞ അനേകം വര്‍ഷങ്ങല്‍ക്കൊടുവില്‍, അറിയാതെ കഴിഞ്ഞുപോയ അനേകം വസന്തങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍, വീണ്ടുമൊരു മഞ്ഞുകാലത്ത് നീ എന്നിലേക്കുവന്നത് എന്തിനാണു.
എന്റെ ഹ്രിദയം തകര്‍ത്ത് പറന്നുപോകാനായിരുന്നെങ്കില്‍........... ഇതു വേണ്ടായിരുന്നു, നിനക്കു വരാതിരിക്കാമായിരുന്നു. നീ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒറ്റയ്ക്കായ പധികനെപോലെ ഈ ജീവിതം ഞാന്‍ വെറുതെ നടന്നുതീര്‍ക്കുമായിരുന്നു.
ഇന്ദു...
ഹ്രിദയത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകളെ ആര്‍ക്കാണ് ഖണ്ധിക്കാനാവുക? അവിചാരിതമെങ്കിലും, നീ എന്റെ ഹ്രിദയത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലാണ്. ഒടുവില്‍ ഒരു നിശ്വാസത്തില്‍ എല്ലാം നിലയ്ക്കുവോളം എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ അലകള്‍ ഒടുങ്ങുകില്ല. നീ എന്നെ ഇട്ടെറിഞ്ഞുപോയാലും നിന്റെ ഓര്‍മ്മകല്‍ എന്നെ നിരന്തരം നായാടും.അതില്‍ നീറി നീറി ഞാന്‍ ഇല്ലാതായേക്കും, എങ്കിലും..... എങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെയും നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളെയും നഷ്ട്ടപ്പെടാന്‍ വയ്യ.
ഇന്ദു....
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായ ‘ദുലേരി‘നെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് പതിനെട്ടുവര്‍ഷം കാരാഗ്രഹത്തില്‍ കഴിഞ്ഞ ബീഗം ജഹനാരയുടെ കദ് അ നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ജഹനാര ബലികശ്ഴിച്ചതു പതിനെട്ട് വര്‍ഷങ്ങളാണെങ്കില്‍, ഞാന്‍ എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവല്‍ക്കുവേണ്ടി ജന്മാന്തരങ്ങല്‍ നീക്കിവയ്ക്കുന്നു.
കാരണം ദുലേര്‍ ബീഗം ജഹനാരയെ സ്നേഹിച്ചതിനേക്കാള്‍ ഏറെ ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നെഹിക്കുന്നു.

ഉഷ്ണിച ഒരു പകല്‍ എരിഞ്ഞുതീര്‍ന്ന സമയമാണിപ്പോള്‍, ഈ മുറിയില്‍ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ഞാന്‍ നിനക്ക് എഴുതുന്നു. ഒര്‍മകലുടെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ എനിക്കു എന്റെ ഹ്രിദയത്തിന്മേലുല്ല നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു. സ്നേഹം നഷ്ട്ടമാകുന്നു എന്ന തിരിച്ചരിവു..... ഇതു സഹിക്കാവതല്ലാ.....
ദൈവമേ......
നിശാഗന്ധികള്‍ പൂക്കുന്ന രാത്രികള്‍ ഇനി വരാതിരുന്നെങ്കില്‍,
ഇളംകാറ്റ് വീശാതിരുന്നെങ്കില്‍,
നിലാവുപെയ്യുന്ന രാത്രികള്‍ ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കില്‍,
മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന രാത്രികളില്‍ ഞാന്‍ ഉണരാതിരുന്നെങ്കില്‍.....
എന്തെന്നാല്‍, എവയെല്ലാം എന്റെ പ്രണയത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
പ്രീയപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടീ....
വീണ്ടും പറയരുതെന്ന് ഒരായിരംവട്ടം ഓര്‍ത്തതാണെങ്കിലും
പറഞ്ഞുപോവുകയാണ്, “ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു”

കഞ്ഞി കോശിക്ക് സ്വാഗതം
note: ചമ്മന്തിപ്പൊടി നിരോധിചിരിക്കുന്നു.

പഞ്ചവര്‍ണ്ണക്കിളി

നീ വന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍

എനിക്ക് ചിറകുമുളച്ചു

ഞാന്‍ നിന്നോടൊപ്പം പറന്നുവന്നു.

നീല നക്ഷത്രം

നീ ഉദിച്ചപ്പോള്‍

എനിക്കുചുറ്റും പ്രകാശം പരന്നു

ഞാന്‍ നിന്നോടൊപ്പം ആകാശം തൊട്ടു.

ഇടവപ്പാതി

നീ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍

എനിക്കു ഹ്രിദയം നനഞ്ഞു

ഞാന്‍ നിന്നില്‍ അലിഞ്ഞു.

വ്രിശ്ചിക കാറ്റ്

നീ വന്നുതൊട്ടപ്പോള്‍

എനിക്ക്കുളിര്‍ത്തു

ഞാന്‍ നിന്നോടൊപ്പം ഒഴുകി വന്നു.

ജനുവരി

നീ വന്നുവിളിച്ചപ്പോള്‍

എനിക്ക് ചിറകുമുളച്ചു

ഞാന്‍ നിന്നോടോപ്പം പറന്നുവന്നു.

........ ഡിസംബര്‍... നിനക്കുവിട.....

സമസ്യ

ഇതു ജീവിതത്തിന്റെ കാര്യമാണ്

ജീവിതം ത്രിമാനമായ ഒരു അനുഭവമാണ്,
അത് നീളത്തിലും വീതിയിലും വണ്ണത്തിലും വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നു.
പൂരിപ്പിക്കാനാവാത്തവിധം വിചിത്രവും സങ്കീര്‍ണവുമായ
ഒരു സമസ്യയായി അതു നിലകൊള്ളുന്നു.
നിര്‍ധാരണംങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുംതോറും പുതിയ
ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തികൊണ്ട്
അത് എനിക്കുമുന്‍പേ നടക്കുന്നു....

ഇത് ജീവിതത്തിന്റെയും മണത്തിന്റെയും കാര്യമാണ്

കോടിക്കണക്കിന് മുഖങ്ങളുടെ ഇടയില്‍നിന്നും,
ലക്ഷകണക്കിനു ചിരികളുടെ ഇടയില്‍നിന്നും
ആയിരകണക്കിനു പരിചയങ്ങലുടെ ഇടയില്‍നിന്നും,
നൂറുകണക്കിനു കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയില്‍ നിന്നും,
ഏതാനും സുഹ്രുത്തുക്കളുടെ ഇടയില്‍നിന്നും,
വിരലില്‍ എണ്ണിത്തീരുന്ന ചങ്ങാതിമാരുടെ ഇടയില്‍നിന്നും,
ഞാനും നീയും മാത്രമുള്ള നമ്മളില്‍ നിന്നും,
ഞാന്‍ എന്നെമാത്രം തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കു മടങ്ങുന്നു.......
ഇതു ജീവിത്തിന്റെയും മരണതിന്റ്റെയും കാര്യമാണു.

ചില കാര്യങ്ങള്‍

നട്ടുച്ചയിലെ ആലസ്യതില്‍ അറിയാതെ ഒന്നു മയങ്ങിപോയതാണുംഞാന്‍,
മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കയ്യിലിരുന്ന് പ്രകമ്പനം കൊണ്ടപ്പോള്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.
നാട്ടില്‍നിന്ന് ആരോ വിളിക്കുന്നു. ആകാംഷയോടെ പച്ചയില്‍ വിരല്‍ അമര്‍ത്തി.
“ഹലോ....“
മറുതലയ്കല്‍നിന്ന് പെണ്‍സ്വരം,
“എന്നെ ഓര്‍കുന്നുണ്ടോ”
ആര്യയെ ഓര്‍മിക്കാന്‍ ആ ഒറ്റചൊദ്യംതന്നെ ധാരാളമായിരുന്നു.
അവളോട് സംസാരിച്ചിട്ടു മൂനുവര്‍ഷ്മെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

“സുഖമാണോ നിനക്ക്,ചെന്നൈ എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍ ജോലിയാണെന്നറിഞ്ഞു”
മറുപടിക്കുപകരം ചോദ്യമാണ് തിരികെ വന്നത്,
“സാറിനു സുഖമാണോ”

“സുഖം, നിന്റെ വിവാഹം വല്ലതും ആയൊ”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപാടെ അവള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു,

“പതിനാറാം വയസിലാണ് ഞാന്‍ ഒരാളെ പ്രണയിക്കുന്നത്,
എന്റെ മരണം വരെ ഞാന്‍ അയാളെ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും,
പ്രണയിക്കുകയെന്നത് എന്റെ അവകാശമാണ്, പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നവനുപോലും
അതു നിഷെധിക്കാന്‍ അവകാശമില്ല, സാര്‍ എന്നെ പ്രണയിക്കണമെന്നു ഞാന്‍ ഒരിക്കലും
പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ”

----ഫോണ്‍ കട്ട്----

അവളുടെ പ്രണയത്തിനു വിലനല്‍കാന്‍ എനിക്കു കഴിയില്ല
അവളുടെ പ്രതികാരം ഏല്‍കാതെ എനിക്കു മരിക്കാനാവില്ലെന്നു വെറുതേ
ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ ഫൊണ്‍ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
-എസ് എം എസ്-

‘ഡിയര്‍ സര്‍,
ഞാ‍ന്‍ വിവാഹിതയാകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, വരനെ ഞാന്‍ തന്നെ കന്ടുപിടിച്ചു,
ചെന്നൈയില്‍ ആണ്, 40 വയസ്,ആദ്യ ഭാര്യ മരിച്ചു,ഇപ്പൊള്‍ ഒറ്റയ്കു താമസിക്കുന്നു.
ആരും എന്നെ കുറ്റം പറയില്ല, അച്ചന്‍ വരുത്തിയ കടമൊക്കെ തീര്‍ത്തു, വീടുവച്ചു, യേട്ടനെ ഗുല്‍ഫില്‍ അയച്ചു,എല്ലാവരെയും രക്ഷപെടുത്തി.’
‘തീരുമാനം എന്റേതാണ്, വിവഹതിനു ഒരുക്ഷണകത്തേ അടിക്കുന്നുള്ളു, സാ‍റിനു വേണ്ടി മാത്രം.
സാര്‍ വരാന്‍ വേണ്ടിയല്ലാ.... അത് എന്റെ പ്രതികാരമാണെന്നു കരുതികൊള്ളുക...’



കാള്‍ രജിസ്റ്ററില്‍ നിന്നും നംബര്‍ തപ്പിയെടുത്ത് തിരിച്ച് വിളിച്ചു.
മറുതലയ്ക്കല്‍ നിശബ്ദത...

“എന്താ കുട്ടീ നിനക്കു ഭ്രാന്താണോ” എന്ന് ചോദിച്ചുതീരുമ്പോഴേക്കും....

---വീണ്ടും ഫൊണ്‍ കട്ട്----

വൈകുന്നേരം വന്ന എസ് എം എസില്‍ അവല്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു,
“പൊട്ടിയ മുത്തുമാലയില്‍ നിന്നും
മുത്തുകല്‍ വീണു ചിതറുമ്പോലെ
എന്റെ ജീവിതം വീണു ചിതറുന്നതു കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം”